ما  که  با  شنیدن نام افغانی از خوشحالی در پوست خود نمیگنجیدیم و این که نام افغانی بر روی بهترین صادرات ما یعنی میوه خشک گذاشته شده و کشمش ما با نام خودمان فروخته میشود خواستیم کمی معلومات بگیریم که ایا همه این کشمش را با این نام یاد میکنند یا نی و او هم جواب داد این کشمش از افغانستان است و در هند همه ان را با همین نام میشناسند  .یادش بخیر چه احساس خوبی داشتیم  و چقدر خوشحال بودیم و با غرور خاصی گفتیم ما هم افغان هستیم و این کشمش از خود ماست که ناگهان مرد ریش سفید سرش را بالا کرد و گفت ها! اسامه بن لادن!!!!!!!!طالبان !!!!!!!!!!جنگ!!!!!!!!!!

نمیتوانم احساسی خرابی را که در ان لحظه داشتم را بیان کنم احساسی مخلوط از عصبانیت و شرم و یاس و ناراحتی تمام وجودم را گرفته بود یادم نیست که چطور از داخل دکان برامدم و به خانه رفتم و تمام راه با خود فکر میکردم حیف نام زیبای کشورم و تمام خوبی هایش که این لکه ننگ بر پیشانی اش مهر شد و همه چیزش را بر باد داد.

به هر حال خواستم کمی در مورد این کشور جالب بنویسم خود هندیها وقتی میخواهند درباره کشور خود معلومات بدهند از یک کلمه استفاده میکنند و جالب است که همه نیز انرا به زبان دارند (incredible India) یا به زبان فارسی هند باورنکردنی که عجیب با مسما هم هست .واقعا کشوری باورنکردنی است چه از نظر مذهبی و دینی و چه از نظر رفتار و کردارشان با وجود داشتن مذاهب مختلف و کاملا ضد همدیگر مردم در کمال ارامش و احترام با هم زندگی میکنند و به نظر هیچ مشکلی با هم ندارند .مردمی امیدوار و خوش خلق و در نهایت ادب با جشن ها و عزاداریهای مختلف از هر دینی در کنار یکدیگر شاید باورتان نشود اما در ماه محرم مسجدی به عزاداری مشغول بود و در کنار همان مسجد هندوها در معبدی با ساز و اواز به عبادت مشغول بودند و هیچ یک به دیگری اعتراض نمیکرد .

من واقعا در این چند وقت هر چه تلاش کردم نتوانستم تعداد زیادی افراد عصبانی در شهر و بازار پیدا کنم در این باره خودم یک خاطره دارم  باری در یک ریکشا (وسیله نقلیه عمومی اکثرا ریکشا هست )نشسته بودم و ریکشای ما با موتری تکر کرد ولی هر دو درایور با کمال خونسردی به هم نگاه کردند و درایور موتر به درایور ما گفت برادر چرا از خط ات بیرون امدی و با یک معذرت خواهی کوچک حرف تمام شد و هر که دنبال راه خود رفت حتی درایور موتر نخواست موتر خود را ببیند که ایا خراب شده یا نه ! بعد از ان اتفاق با خود فکر میکردم اگر چنین اتفاقی در کابل رخ میداد چه میدان جنگی درست میشد .

و چیز جالب دیگر اینکه اینجا هیچ اثری از پوسترها و عکسهای بازیگران هندی نمیبینی برعکس افغانستان که هر دو قدمی با عکسهای کلانی روبرو میشوی که هیچ ربطی به جایی که بند شده ندارند فکر میکنم این عکسها فقط در کشور بیچاره ما خرید و فروش دارد نه کشور دیگری ای کاش به جای این عکسها مردم به دانش و فن اوری این مردم علاقه میگرفتند و یا حداقل با عکس انسانهای فهمیده اینها هم اشنا میبودند .ای کاش….

كتابي جامع است و ميتواند مرجعي كامل درباره هر نام و مكان موجود در افغانستان باشد نويسنده اصلي آن لودويك دبليوآدامك است كه در سال 1991 در آمريكا چاپ شده است نويسنده اين كتاب با خانمي افغان ازدواج كرده است و خود او استاد دانشگاه اريزونا است .

اين كتاب توسط سيد محمد علي رضواني مدير مسئول هفته نامه اقتدارملي و محمد تقي مناقبي  به تازگي به زبان دري ترجمه شده و چاپ اول آن  با شمارگان 1000 جلد منتشر شده است .

اين كتاب را ميتوانيد از كتابخانه عامه و همچنان كتابخانه عمومي دانشگاه كابل به دست آوريد .

ولي وقتي امروز صبح اخبار انتخابات را شنيدم و اين كه با چه اختلاف راي بلندي احمدي نژاد دوباره انتخاب شد واقعا شوكه شدم و نميتوانستم اين خبر را باور كنم با وجود اينكه تمام ملت ايران به طرفداري از موسوي سبز پوش بودند چه طور امكان داشت كه احمدي نژاد پيروز شود و يك دفعه تمام بدنم سست شد زيرا در كشوري كه ادعا دارد فساد وجود ندارد تمام كارهايش با حساب و كتاب است اين طور تقلب ميشود پس از افغانستان چه انتظاري ميتوان داشت ؟ من قبلا يك پيش بيني در همين مورد را شنيده بودم و آن اينكه در دور دوم احمدي نژاد و كرزي هر دو انتخاب خواهند شد و حال ميبينيم كه اولي به وقوع پيوست و دومي نيز در شرف وقوع است ….

ولي با تمام وجودم دعا ميكنم اين اتفاق براي افغانستان عزيز نيفتد

آمين.

كه ديروز در خبر جديد تمام نقشه هايم را نقش بر آب كرد كه با عرض معذرت فايبر نوري كه ما فكر ميكرديم ماهي 500 افغاني بيشتر نخواهد بود(ذهي خيال باطل ) ديرتر و با قيمت 2000 افغاني در ماه خواهد آمد واي كه ديروز چقدر حرص خوردم و بيشتر از ان مسله ديگري هم بيشتر بر عصبانيتم افزود و آن اينكه يكي از همصنفيانم كه از من دو درجه پايين تر بود و به خاطر همين درجه شبهاي امتحان خود را ميكشت ليسانس خود را از آمريكا گرفته  و برگشته بود جشن بزرگي گرفته بود و مراهم نيز خبر كرده بود دهانش اصلا پيش نميامد و چه اكتي هم ميكرد اه ه ه ه ه

واقعا كه كسي كه هميشه سعي ميكرد به من برسد حالا سر مه اكت ميكند و آن هم فقط به خاطر پول پدرش واي كه چه روز افتضاحي بود …..

و اما افغانستان ,شـُـــــكر ما نيز از كشورهاي همسايه كم نداريم و از اين روز بهره برديم و هر ساله آن را جشن ميگيريم (كه البته امسال همان را نيز نگرفتن )در اين روز كلي كار ميشود و با غرور از اين به اصطلاح آزادي ياد ميشود ولي اينكه اين روز چه دستاوردي براي مردم داشته سخني به ميان نميايد من هم كه ديدم بعد از اين همه جنگ و تلاش اگر دستاوردهاي آن را به مردم نگوييم ظلمي كلان در حق رهبران محترم اين جنگ خواهد شد پس دست به كيبورد شدم تا آنها را ليست كنم!

اولين دستاورد كه واضح است همان آزادي است كه من هنوز هم فايده آن را درك نكردم .

دومين هم پيشرفت چشم گير كشور در همه عرصه هاست كه اگر حال را با زمان پيش از جنگ و كشور ژاپن كه در يك سال استقلال گرفتيم مقايسه كنيد حتما متوجه اين پيشرفت خواهيد شد.

سومين ارمغان اين روز مقدس ,چهار ميليون شهيد يك و نيم ميليون نفر معلول دو ميليون بيوه و ميليونها طفل يتيم .

و دست آخر هم رهبران عزيزبعد از پيروزي به تفاهم نرسيده و رييسي براي اين كشور نگون بخت نيافتن و عزيزاني محترم تر از اينها (طالبان) آمدند و غنيمتها را جمع كردند و قسمت كردند و سالها آن را ويران كردند و بعد از آن هم هنوز از آنها خواهش ميشود كه برادر وار! در دولت سهم بگيرند

به گفته داكتر نجيب در اين روز در سركهاي كابل خون جاري شد احتمالا خواستند سركها را بشويند آب نبوده از خون استفاده كردند كه مقرون به صرفه باشد…………….

راستي از وجود اين روز ميمون يا ناميمون من هم ديوانه شدم كه  فاجعه به اين بزرگي را به ديد طنز ميبينم .ما آزادي به دست آورديم اما به چه بهايي؟

به بهاي از دست دادن جوانانمان و به جا ماندن زنان بيوه و كودكان يتيم ؟به بهاي برگشتن به عهد بوق ؟به بهاي آوارگي در هر كشور و تحمل هزاران طعنه و كين ؟

و ما امروز چه را جشن ميگيريم آيا اين جشن است يا ريشخند زدن بر ساده لوحي مادران و همسراني كه فرزندان و شوهران خود را قرباني كردند قرباني حرص بعضي ها براي قدرت (البته در اين بعضي ها استثنا هم هست كه دنبال قدرت نبودند)

اگر آزادي اين است ما نميخواهيم اين آزادي را هر چند حال هم خود را بازي ميدهيم كه استقلال داريم در اصل از چاله برآمديم و در چاه افتاده ايم  هنوز هم ريش و قيچي به دست همان ديروزيها ست و ما فقط نظاره گر پس بهتر است حال فقط دعا كنيم كه از اين چاهها به راه فاضلاب ارتقا نكنيم

وايــــــــــــــي خداي من ديدن  اين چيزها الان چقدر دردناك است ما چه گناهي كرده بوديم كه اين طور شديم كشوري شديم كه مهاجرانش حاضراند بميرند اما به كشور خود بازنگردند و بايد جسدهايشان را در مرزهاي كشورهاي همسايه جستجو كنيم مردمي شديم كه همه به آنها اهانت ميكنند و حتي نام افغاني تبديل به فحش شده اما باز هم حاضرند اين فحشها را قبول كنند, كارهاي شاقه كنند, در بدترين جاها زندگي كنند بدون حق تحصيل ولي به كشور خود بازنگردند خدايا اين چه سرنوشتي است چرا بايد نسل جوان ما به خاطر نداشتن يك كشور درست سر افكنده و سرگردان در بين مرزها بميرند ؟افسوس و صدافسوس كه از غيرت و غرور افغانيت فقط جملاتي بي مفهوم در كتاب تاريخ ابتداييه باقي مانده و ديگر هيچ چرا بايد مردم كشوري مثل ايران كه در زماني در يك رده و پايه بوديم چه بسا پست تر از ما بودند بگويد:(اين بيچاره ها هر چي تو ايران بپوشن فكر ميكنن مده اينها چه ميفهمن به مد)

خدايا اين چه گنه نابخشودني بوده كه تا حال ما تقاص آن را پس ميدهيم ؟

دلم به درد آمد از اين نامردي زمانه ……

اگر براي كسي بگوييم كه در  سرك يك نفر غرق شده چي فكر خواهد كرد ؟احتمالا يا فكر ميكنه كه ريشخندش ميكنيم يا كه ديوانه شديم ولي چقدر شرم كه واقعيت محض است حالي اين گپ را چه قسم توجيه كنيم ؟

يك راه است و اتفاقا درآمد زا هم هست ! خارجي ها خو ميمبرن پشت چيزهاي كشف نشده ما هم اين خبر را ميمانيم و مينويسيم كه كابل شهر عجايب و جاهاي ناشناخته, شايد هم نام اين سرك در كتاب گينس ثبت شد و ركورد عميق ترين سرك دنيا را گرفت و يك دفعه ميبيني كه سيل توريستها سرازير ميشوند براي ديدن اين شهر جالب كه در روز روشن در سرك عمومي يك بچه جوان غرق ميشه و بعد از چند روز جنازه اش پيدا ميشه !!

واقعا جاي تاسف است ,ما به چه دلخوشي و اميدي در اين كشور زندگي ميكنيم كشوري كه برق نداره آب صحي نداره سركش خنــــــــــــــــــــــــدق داره (اين را كلان نوشتم كه عمق اش را متوجه شوين

مه كه فكر ميكنم بهتر است پيش از اينكه جسد ما از يكي از اين سركهاي ناشناخته پيدا شود محترمانه و در خانه خود بميريم به علاوه ريس جمهور محترم هم كه اجازه نفرمودن كه مهاجرت كنيم پس بهترين گزينه همان مرگ نام نيك است.

اما امروز که آمدم از دور دیدم که در منطقه که آنها مینشستند جشنی برپاست و وقتی نزدیک رسیدم دیدم بله چه حال است با تعجب میدیدم که همان مردی که پا نداشت چطور ایستاده و آن یکی که دست نداشت در حال جور کردن آستینش است که دستش را که تا حال در زیر لباسش پنهان بود را درآورد آن زن چادری دار چادری را درآورد و با کمال تعجب دیدم که دختری جوان از زیر چادری نمایان شد و آن دخترکی که همیشه دلم برایش میسوخت بوتهای خود را از بوجی کشید و به پا کرد تعداد دیگری زنان هم که آنجا بودند دور هم جمع شدند و چنان از ته دل قهقهه سرداده بودند که صدایشان تمام سرک را گرفته بود من با دهان باز و نگاهی ناباورانه به آنها مینگریستم که موتری سراچه از کنارم گذشت و کمی جلوتر پیش پای گروه مذکور ایستاد شد موتروان پیاده شد سراچه را باز کرد و گروهی دیگر از گدایان را پیاده کرد و این دو گروه با هم خنده ای کردند و در موردپولی که در آن روز جمع کرده بودند صحبت میکردند بعد از چند لحظه گروه قدیمی سوار موتر شدند و گروه (تازه نفس)جای آنها را گرفتند !!!!!

وای خدای من باورم نمیشود اینها پارت تایم کارمیکنند !!

وقتی از پهلوی آنها گذشتم باز دختری خرد سال راهم را گرفت با همان گردن خم و پاهای لچ که : خیره خاله جان یک ده روپگی  خو بته

بدون اینکه حرفی بزنم خیره خیره به او نگاه کردم و از کنارش گذشتم هنوز باورم نمیشد که این گروه چقدر ساده با احساسات مردم بازی میکنند در حالی که شاید زندگی شان از من و تو هم بهتر باشد.