امروز هم مثل همیشه برای خرید رفته بودیم بازار چون شب قرار بود قابلی بخوریم (دور از دلتان)دنبال کشمش برامده بودیم و داخل یک دکان رفتیم مردی ریش سفید پشت دخل نشسته بود و به کار مشغول بود از او پرسیدیم که ایا کشمش سرخ دارد یا نی کمی فکر کرد و گفت ها! کشمش افغانی میخواهی ؟
ما که با شنیدن نام افغانی از خوشحالی در پوست خود نمیگنجیدیم و این که نام افغانی بر روی بهترین صادرات ما یعنی میوه خشک گذاشته شده و کشمش ما با نام خودمان فروخته میشود خواستیم کمی معلومات بگیریم که ایا همه این کشمش را با این نام یاد میکنند یا نی و او هم جواب داد این کشمش از افغانستان است و در هند همه ان را با همین نام میشناسند .یادش بخیر چه احساس خوبی داشتیم و چقدر خوشحال بودیم و با غرور خاصی گفتیم ما هم افغان هستیم و این کشمش از خود ماست که ناگهان مرد ریش سفید سرش را بالا کرد و گفت ها! اسامه بن لادن!!!!!!!!طالبان !!!!!!!!!!جنگ!!!!!!!!!!
نمیتوانم احساسی خرابی را که در ان لحظه داشتم را بیان کنم احساسی مخلوط از عصبانیت و شرم و یاس و ناراحتی تمام وجودم را گرفته بود یادم نیست که چطور از داخل دکان برامدم و به خانه رفتم و تمام راه با خود فکر میکردم حیف نام زیبای کشورم و تمام خوبی هایش که این لکه ننگ بر پیشانی اش مهر شد و همه چیزش را بر باد داد.
هميالي فلم كابل در زمان داكتر نجيب را سيل ميكردم و نميتانم بگويم كه چقدر متاثر شدم از ديدنش ما هم زماني كشور داشتيم كه مردم اش به آن افتخار ميكردن مردم پاك و دلشاد كه كار و زندگي داشتن و هويت قابل احترام زنها آزادانه ميگشتند و كسي نبود كه به همه چيز آنها ايراد بگيرد جوانان چقدر سرمست و خوشحال از جواني خود لذت ميبردند و حتي همان بچه هاي بولاني فروش با خوشي كار ميكردند پوليس اش پوليس بود و مردم اشت مردم سرك داشته و درياي كابل پاك و زلال!! همه چيزش به شهر ميماند و مردم اش از مردم ديگر دنيا عقب نبود ونه افغاني تروريست بلكه افغان سربلند كه هر جايي غرور داشت دانشگاه اش اعتبار جهاني داشت و محصل از سراسر دنيا ميامد براي تحصيل.
